هرکه را از دور می بینم

گلویم خشک می شود،

می ترسم نکند این بار اشتباه نگرفته باشم !!!

یک زمانی کوه بودم  !

حالا دیگه آدم شدم

می رسیم به هم . . .

سرم سنگینی می کند بر تنم، پس کو شانه ات ؟؟

رکورد نبودنت شکست

بهت تبریک میگم

با تقدیر تبانی کرده ای می دانم !!

اما این را هم می دانم که

به کودکیم هم اگر برگردم ، تو همان شیشه ی شیر گمشده ام می شوی ..!

من که خواب ندارم ،

اما خیالم تخت است

تو راحت بخواب . . .

گروه خوني شعرهايت

o-

 است آنچه را مي گيرد به كسي نمي دهد

چه گستاخانه حرف از آغوش دیگری می زنی

من هستم

ولی این زندگی نمی خواهد باشم ، درک کن

اگر درک کردی ، جایت را پیدا کن

حال یا در آغوش و نیمه من باش

یا آرزو کن بمیرم تا اختاپوسی نباشم که تو نگرانش هستی

تو  که رشته هایت را بافته ای به سبک خیالت

تو خوب و من بد

تو لیلی و من دیو

تو منتظر و من بی خیال

تو وجود و من بی وجدان ،

خوش نقش بافته ای فرشته من

نمی خواهی دیگر ؟؟

به آرزویت رسیدی

نیم رخت را بیشتر دوست دارم ، عیب هایت را نصف می کند. . .

از هر راه که میرم تا به تو نزدیک شم (یا نشون بدم به یادتم )

به غلط کردن می افتم

دیگه نمیخوام

 بازهم غلط کردم !!

باید یک شب لنگه کفشم را

در خواب هایت جا بگذارم

شاید تو پیدایم کردی. . .

پ ن : شاید بگی چرا یک روز می آیی و بی دلیل یک روز می روی !

شاید تو اصلا خواب هم نمی بینی !!!

در خواب و خیالم باز تو پاچه می گیری ، آخر این چه اخلاق سگیست که داری ؟!

چه غریب ماندی ای دل !

نه غمی ، نه غمگساری

نه به انتظار یاری ، نه زیار انتظاری

آن روز كه فرمان مي دهي

اسرافيلت در صورش بدمد....

من مي مانم و تو !

شايد براي سوالهايت بي پاسخ باشم...

ولي بعد

نوبت من است !

من مي پرسم و تو پاسخگو باش !

لطفا !

زمانی قسمهای راست من به جان تو بود

ولی امروز

حتی حالم را هم که نمی پرسی هیچ

حالم را هم می گیری

خوشحالی ؟؟!!

دلتنگیهایت را آسیاب کن ! دون کیشوت هنوز دیوانه است

سکوت می کنم

به اندازه بزرگی دنیا

به بزرگی هیچ !

منتظر یک انفجار بزرگ

شاید که دنیای جدیدی متولد شود

که به واژه هایم رنگ عادت نپاشد

دنیایی که سهم من از هیاهو

گوشی باشد که صدای سکوتم را بشنود ...!

.

تو هیچی از من نمی دونی

تو همیشه دو دل داشتی و نیامدنت شیری بود که صورت آمدنت را خط می انداخت

ای غنچه خندان چرا خون در دل ما می کنی        خاری به خود می بندی و ما را زسر وا می کنی

از تیر کج تابی تو ، آخر کمان شد قامتم             کاخت نگون بار ای فلک، با ما چه بد تا می کنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را      با دوست هم رحمی ، چو با دشمن مدارا می کنی

آتش پرید از تیشه ات امشب مگر ای کوهکن     از دست شیرین درددل با سنگ خارا می کنی

با چون منی نازک خیال ،ابرو کشیدن از ملال      زشت است ای وحشی غزال ، اما چه زیبا می کنی

امروز ما بیچارگان امید زفردائش نیست            این دانی و با ما هنوز ،امروز و فردا می کنی

دیدم به آتش بازیت ، شوق تماشایی به سر         آتش زدم در خود بیا گر خود تماشا می کنی

آه سحرگاه تو راای شمع مشتاقم به جان            باری بیا گر آه خود با ناله سودا می کنی

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن           در گوشه میخانه هم ما را تو پیدا می کنی

بی قرارتر از همیشه

مسواک می زنم دندانه های ساعت را

به نفع خدا کنار میکشم

حالا خود دانی و خدای خود..

برای ندیدنت دیواری می کشم به بلندی سقف آرزوهایم ...

قصه مادر بزرگ درست بود،

همیشه یکی بود یکی نبود !

یکی دو ثانیه انگار پرده ها افتاد

نگاه می کنم،

این بار هرچه باداباد

جا مانده است چیزی جایی که هیچ گاه دیگر هیچ چیز جایش را پر نخواهد کرد

نه موهای سیاه

و نه دندانهای سفید..

هزار چند سال است که مردی در انتظار ۳۱۳ مرد است

عجبا که مرد شدن چقدر زمان می برد

بر نمی گرده

بر می گرده

بر نمی گرده

بر می گرده

بر نمی گرده

آقا !

شما دانه تسبیح اضافه دارید ؟؟

تو من را از کنجکاوی انداخته ای ، می ترسم دیگر دست توی هیچ سوراخ جدیدی نکنم !